Amai, ik doe in mijn broek

September 7, 2018

Mijn eerste blogbericht. Je leest het hier!

 

Hoi, ik ben Hanne, en ik ben een dromer. Niet dat ik elke dag in een veld lig, strohalm in de mond, en naar de wolken kijk. (Dat zou ik gerust elke dag kunnen doen, maar dat doe ik niet. Want ik ben verder gewoon volwassen, hoor. Maar serieus, check de wolken vandaag) Maar eerder dat ik veel grote plannen maak en daar zo hard van geniet, van dat plannen maken, dat ik er weinig van in gang zet. En zo heb ik er véél.

 

Hier op een rijtje, 9 wederkerende onuitgevoerde plannen:

  1. Ik wil schrijver, blogger, verhalenverteller worden. Gevierd, berucht, steeds snedig. Natuurlijk schrijf ik enkel bestsellers.

  2. Ik droom ervan om de wereld te verkennen. Ter land, ter zee, en in de lucht. Stel je voor: ik ben niet meer nerveus op luchthavens. Ik steek mijn deo en douchegel niet langer in mijn handbagage. Ik maak geen grapjes meer tegen een douane-beambte.

  3. Wat als mijn buren en ik goede vrienden worden? We nodigen elkaar uit om te aperitieven. De gesprekjes op straat gaan reuzevlot.

  4. Yoga is my middle name. En ik doe het niet alleen in mijn huis, samen met Adriene, in mijn Harry Potter- pyjama. Maar ik doe het in groep, in een echte yoga-pants, die me goed staat. En ik kan mee. Zweet en hijg binnen de perken. Ik ben kortom gracieus. En rustig. En goed in relativeren. En afstand nemen. En dingen aanvaarden. Dat doet yoga met mij.

  5. Ik ga vermageren. Zo een kilo of tien. Dat doe ik vlotjes. Ik ga dan ook elke dag met de fiets naar het werk.

  6. Uitvinder wil ik worden. Jobuitvinder. Ik stel een job samen die écht bij me past. Eentje die niet voelt als werken. Eentje waarvan ik op zondagavond blij ben dat het bijna maandag is.

  7. Ik wil proberen om een tijdje in het buitenland te wonen. Uiteraard spreek ik dan vlot een nieuwe taal. Ga ik nieuwsgierig op onderzoek uit naar die nieuwe cultuur. Voed ik tweetalige kinderen op met mijn lief. En voel ik me thuis op twee plekken. Wereldburger: check.

  8. Ik wil graag twee kinderen. In mijn hoofd zijn die intussen al 3 en 5 jaar oud. De drukste ploeterperiode is voorbij. Ha!

  9. Niet alle kinderen in België krijgen dezelfde kansen. En dat maakt me boos. Ik droom ervan om daar iets aan te doen. Zou ik daar oplossingen voor kunnen mee-maken?

 

Voor alle duidelijkheid. Daar ben ik nog lang niet. Er is ook geen stappenplan. Erover denken is fijn. In mijn hoofd leven ook.

 

Lange tijd vond ik het prima. Alleen vage visies. Al knarste het vanbinnen, natuurlijk. En dan knarste het ook vanbuiten. En dan hield ik het niet meer vol.

 

(over dit stuk, waarin ik het niet meer kon. Zo moe was. Mezelf verfoeide. Nog weinig licht zag. Daarover vertel ik later nog wel eens. Het was een lang, donker, traag-klauter-verhaal. Met veel geweeklaag, zelfmedelijden en twijfel en tranen. Ik wijd hier zeker nog over uit. Want ik ben er ook nog niet helemaal uit. Al gaat het al een stuk beter, dank je wel. Maar nu wil ik de vaart in mijn eerste stukje niet kwijtspelen. Of duurde dit al te lang? Lap!)

 

En dus besloot ik er iets aan te doen. De dromer wordt doener. En durver. Niet zomaar: boem, paukeslag en “Hello world, this is me, life should be, fun for everyone.” (Hoi Belle) Maar gewoon proberen. Stapke voor stapke. Dingen doen. Zoals deze blog lanceren, vandaag. Die is verre van perfect. Maar toch, ik klik op de knop: publiceer.

 

En ik dacht: misschien zijn er nog mensen die procrastinaten? Die uitstellen tot een kunstvorm verheffen? Die zichzelf verwensen, maar dan toch weer niet in actie schieten met hun plannen? (Misschien morgen?) En blijven verder hobbelen?

 

Misschien kunnen we elkaar aanmoedigen? Zou dat niet schoon zijn?

 

Dus wat wil jij gaan doen? Laat het zeker weten. En dan moedig ik jou aan.

 

En vandaar dus deze blog. Lees met me mee. Moedig me gerust ook aan: ik groei daar van.

 

Gogogogo

 

Liefs,

Hanne

Please reload

Laatste nieuwe posts

June 26, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload