De gevreesde tweede

September 17, 2018

Er is zo veel te vertellen. Ik zit helemaal klaar om een nieuw bericht te schrijven.

 

En dan doe ik dit: een beetje scrollen door mijn digitaal dagboek (ja, ik heb een dagboek. Het heet ‘liefste dagboek,’). Beetje op mijn toetsenbord tokkelen. Besluiten dat het tijd is voor pauze. In de zon liggen in het gras. Als landingsbaan dienen voor een libelle. Kijken naar de witte flapperduiven van de melker uit de straat. Doen alsof mijn treurwilg de boom is uit Avatar. Die scene naspelen. Kijken of mijn lief lacht? Hij monkellacht. Ook goed.

 

De realiteit versus de droom-boom

 

Ik doe verder: schil een mango. Eet die helemaal op. Tokkel dan met plakkerige vingers . Er komt niets zinnig. Ik kleed me uit, douche traag en besluit daarna om toch weer mijn pijamabroek aan te trekken. Ik leg mijn favo-sing-alongers op. Doe de was. Vergeet om er wasmiddel bij te doen. Doe de was opnieuw.

 

Een dag vol belevenissen!

 

Nu ben ik hier. En is er alleen het scherm, het toetsenbord en ik. (oké, er is ook het internet. Die duistere magneet. Maar ik negeer dat even.)

 

Ik stel uit-eraard.

 

Want wat als: ik gewoon geen inspiratie vind. Als er niets komt. Geen zinnen, geen woorden, geen beelden. Enkel leegte. En ik het tweede bericht nooit schrijf. En dit bijgevolg de enige blog is die na 1 artikel ophoudt te bestaan. Moehaha. Wat een afgang.

 

Of wat als: ik wel een tweede bericht schrijf. En iedereen het  tja, goh, zo-zo vindt. Wel oké. Gewoon. Je weet wel. Niet meteen bijzonder. Eigenlijk een beetje... saai (of is dat het nu al zo? Heb ik het gejinxt? Aah! ) En ik weet het, ik schrijf deze blog voor mezelf. Maar ik blijf een pleaser, dus, please please...

 

Hoi Josh!

 

De angst neemt het van me over. En ik zit hier, in dekentjes gewikkeld, benen opgetrokken, op de stoel. Hanne met vrees. Wat als het allemaal niet goed genoeg is?

 

Ik lees dan maar over angsten, en hoe ze te overwinnen. Bij wijze van afleiding. Een ommetje, dat me weer bij mijn doel zal brengen. Denk ik dan. Alain Robert zegt in het boek 'Alles onder controle': “Wees passievol gedisciplineerd en overwin zo je angst.” De man is een klimmer, zonder al te uitzonderlijke talenten en mét hoogtevrees. Waarschijnlijk zou hij een doodgewone klimmer geworden zijn. Maar neen, hij werd l'homme araignée.

 

 Kijk, zonder touwen, mama

 

“Je angsten overwinnen is moeilijk en zwaar”, verklaart hij, “dat doe je alleen voor iets dat je zo graag wilt, dat je je geen gelukkig leven kunt voorstellen zonder dat.” (Slik.) En dus klom hij elke dag en ontwikkelde hij zelfdiscipline. En zo werd hij de held van mijn zondag.

 

“Soms word ik bang. Dat hoort erbij. En dat geeft ook niet, want juist het telkens weer overwinnen van die angst maakt dat ik me tijdens iedere beklimming zo sterk voel. Ik weet dat ik die angst aan kan.”*

 

Oké, zo kan je het ook bekijken, natuurlijk. Ik noteer in mijn hoofd: het enige dat erop zit, is het doen. Dat is ervaring krijgen in de dingen die ik eng vind, zodat steeds minder situaties eng lijken. En ook al is het nu niet goed, of een beetje saai, op z’n minst oefen ik dan. En dan zal mijn schrijven beter worden, beetje bij beetje.

 

Dus toe, bear with me. In blogbericht drie gaat er ook werkelijk iets gebeuren. Denk ik :)

 

Oh, en tot slot: een update. Ik babbelde deze week voor het eerst met ‘de mevrouw met de hond’ uit mijn straat (zo noem ik ze in mijn hoofd. Neen, eerlijk, eigenlijk noem ik haar de-die-die-zo-vies-kijkt-en-niet-glimlacht-en-waar-ik-dus-niet-tegen-durf-te praten-maar-af-en-toe-eens-schuchter-naar-zwaai-mevrouw.) En natuurlijk blijkt die heel vriendelijk. En nu moedigt ze me aan op de fiets: “Das beter dan met den auto, hé.” En daar moet ik haar 100% gelijk in geven. En dan glimlachen we naar elkaar. En dan weet ik niet meer wat te zeggen, en zij ook niet, en dan is het dus oncomfortabel, en dan zeg ik: "allé, nog nen goeienavond hé." En dan gaan we elk naar ons huis.

Let op, dat gaat hier nog een zotte burenboel worden in Gentbrugge.  

 

Liefs,

Hanne

 

*Deze passages komen uit 'Alles onder controle. Hoe high-risk sporters angst overwinnen' van Roanne van Voorst. Ik zit nog maar aan pagina 49, maar het boek inspireerde me al. Als het uit is, wil ik het gerust uitlenen. Laat maar weten, mede-uitstellers!”

 

Please reload

Laatste nieuwe posts

June 26, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload