Ik kwam, ik zag en ik geneerde me rot: yoga in groep

October 23, 2018

Yooo, hier uw uitsteller. Sorry dat het hier zo stil was. Ik worstelde met mijn eigen uitstelgedrag. Naturellement. Maar gelukkig lig ik nu bovenaan, en hou ik met links het uitstelgedrag op de grond. Met rechts typ ik dit avontuur voor je neer:

 

Ik schreef in september mijn 9 droom-doelen neer. Maar daarna kon je hier vooral ijsvogel- en Avatar-avonturen lezen. “Maar wat dan met die doelen, Janssens?” hoor ik je denken. “Hoe zit het daar mee, doener-van-mijn-voeten?” (Of is dat gewoon mijn eigen innerlijk stem?)

Simba’s innerlijke stem. Dat is zijn papa, die machtig in de wolken verschijnt.

 

Versus mijn innerlijke stem. Dat is een enge tante die in mijn kop verschijnt en krijst:“Houd uw schouders recht!”

(Foto uit het boek Tante Teefje, van Ruth Verstraeten en Eva Mouton. Het is een mooi prentenboek voor  4 à 5-jarigen én voor mensen die kinderboeken altijd zijn blijven leuk vinden.  Zoals ik.)

 

Awel, vrij goed eigenlijk. Ik ga vooruit met de actiepunten, traag maar zeker. Allé, traag en zeer onzeker eigenlijk. Maar het gaat, dank je wel.

 

Vooral met de yoga.

 

Toen ik in burn-out was, deed ik thuis yoga met Adrienne en haar hond Benji, op YouTube. Adrienne is zacht, lief en grappig. Ze vond het geen probleem dat ik yoga deed in mijn Harry Potter-pyjama broek. En in een oude t-shirt. Als ik zuchtte en pufte, moedigde ze me aan. En ze toonde me steeds de alternatieve poses, voor de beginners. We hadden het, kortom, goed samen.

                          Zijn Adrienne en ik vrienden geworden? Ik vind van wel.

 

Maar ik merkte dat ik meer wilde. I wanted to date other people. We zien elkaar nog steeds graag, Adrienne en ik. Maar ik wilde zo graag yoga in groep proberen. Dan had ik een vast moment om yoga te doen (structuur!), en een live-leraar. En de droom was om dan goed mee te kunnen. Amper te puffen en te zuchten. En gracieus te zijn. Oh boy.

 

Maar ik deed het nooit, yoga in groep. Want dit hield me tegen. (En ja, de 5 redenen zitten allemaal in mijn hoofd. Uiteraard .)

  1. Iedereen gaat zien dat ik een beginner ben. Want ik ga niet meekunnen: Ik zak door mijn armen bij de plank-pose, zit steevast een pose achter op de groep en hijg zo hard dat

  2. de yoga-leraar mij gaat zien en aanspreken op al dat geklungel. Genant!

  3. En verder, bij downward facing dog gaat mijn broek omlaag zakken en gaan de mensen op de matjes achter mij mijn bouwvakkersr**t zien.

  4. Daarbij aansluitend, in dezelfde pose ga ik een scheet laten in iemands gezicht. Sowieso. Ik ga dat niet kunnen inhouden.

  5. Maar vooral, ik ga mij kwetsbaar moeten opstellen. Luid ademen, mijn ogen sluiten, mij ontspannen in een groep. En dat is niet zo mijn ding. Ik ben meestal op mijn qui vive , begrijp je? (oh, das zo een wijs woord. Kieviv!) Klaar met een grapje om mensen blij te maken en de sfeer luchtig te houden. Alert om mij uit de voeten te maken bij genânte situaties. Ontspannen waar anderen bij zijn, das een, euhm, leerpuntje.

 Een kievit, die heeft een kuif. Amai, de sfeer is hier luchtig.

 

En deze status quo hield aan, tot een goede vriendin zei: Stop quitting, Hanne. Ga je mee, nu vrijdag? En wat kon ik anders zeggen dan: Ja? En dank je wel, dat ook.

 

Ik leefde ernaartoe als naar een eerste schooldag. Ik legde de avond ervoor mijn kleren klaar en checkte drie keer of ik voldoende centen op zak had. En ik sliep slecht. Want dit was the point of no return.

 

Het was rustig in de zaal. Wat Indisch gehum van de cd. Enkele mensen, jong, oud, dik, dun, zaten al op hun matje. Er hing een bord met “Yoga to the people” buiten. Binnen hing er rust.

 

 

En ik wil graag zeggen dat ik me meteen op mijn gemak voelde. Maar dat is natuurlijk niet het geval. De leraar heette Johan (Yohan voor de vrienden 😊) en keek streng en bracht me meteen van mijn stuk met zijn vreemde beschrijvingen. "Voel je staartebeentje en breng het naar de lucht." Of "Druk je schaambeen naar beneden." (euh, niemand lacht? Iedereen weet precies wat-ie bedoelt? Oké dan. )

 

Maar Yohan zegt ook dat ontspannen mag. Dat je even uit je hoofd mag komen: “Want alles wat in je hoofd gebeurt, dat zijn verzinsels. Je dromen, je herinneringen, je toekomstbeelden, dat is niet echt. Kom in de realiteit. Je bent hier, nu.” En ik voel me opstandig worden. Dromen zijn niet echt, tss. Maar ik daal toch neer op de mat. En die strenge tante in mijn hoofd neemt een kop thee, gaat in de zetel zitten en kijkt naar de herhaling van Blokken. Rust.

 

En op het einde van het uur zegt Yohan: “Fijn weekend.” En ik geloof hem. En ik geloof ook dat het een fijn weekend gaat worden. En dat is goud waard. En mijn lijf zegt: "Dank je wel." En voelt 5 cm langer.

 

Alleen, mijn broek, die zakt wel degelijk af, maat. Ik trek steeds mijn t-shirt naar beneden, zodat het niet opvalt. En ik neem preventief een matje op de laatste rij, zodat niemand per abuis een stukje van mijn r**t ziet. The horror.

 

Kortom, ik ga dus een nieuwe broek kopen. Yoga-fashiontips welkom!

 

Tot slot. Nog even stoefen: ik heb een tienbeurtenkaart. Jip, commitment, en al. Elke vrijdag, gracieus of niet, ik zal er staan.

 

De uitsteller has got one down! Check!

 

 

Please reload

Laatste nieuwe posts

June 26, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload