Tina wordt dringend aan de kassa gevraagd

November 21, 2018

Hoi iedereen,

 

hier een blogpost over een thema dat ik niet zo tof vind. Want het gaat over een oncool onderwerp. Een onderwerp waarvan ik vroeger zelf ook spontaan oogsken-draai van begon te doen. Een thema dat een hype lijkt, iets voor mensen met een Heel Zwaar Leven (Hoi Brigitte), die ook heel zwaar staren naar hun navel. Soit, je begrijpt dat ik door mijn eigen vooroordelen wat aarzel om het te delen.

 

(En wat voor lange aanloop is dat hier ook? Dit is live uitstelgedrag, nie normaal.)

 

Oké, I’ll cut to the chase. Ik ben hoogsensitief.

 

Dat is eigenlijk niet bijzonder. 15 à 20% van de mensen zijn het. Misschien jij ook? Maar dat gewoon zeggen en ergens… toegeven, dat is bijzonder. Voor mij toch.

 

Want ik wil dat zo hard niet zijn. Amaai. Want dat hangt samen met deze prentjes: zonsondergangen aan het strand, pluisjes van pissebloemen. En met 20 tips voor, flauwe inspirationele quotes en woorden zoals 'superpower' en 'je kracht'. Wie verzint die zweverige dingen toch?

 

 

En natuurlijk zou ik liever een soort Hanne-can-do-it-all zijn. Een aanpakker, een doener, iemand die supersociaal is en altijd mensen wil zien en helpen. Want ik ben extravert, ik krijg energie van anderen. Hoe komt het dan dat ik zo hard moet bekomen van al die sociale zaken?

 

En let op, soms is het leuk om gevoelig te zijn. Dan kan ik alles wat ik (te veel) denk en (te veel) voel kwijt in een blogstuk. En dan entertain ik mezelf daarmee. En dan zit ik alleen in een koffiebar te lachen met mijn eigen moppen. En dat is de max :)

 

Maar soms is het kaka.

 

Zoals half oktober. Dan ging ik erover. Ik had the amount of stress zorgvuldig opgebouwd. Gewerkt zonder focus. Te veel ‘ja’ gezegd, en dan op mijn ja moeten terugkomen. En dan hard werken. En op zo’n moment begint mijn hoofd ook te spinnen. “Ik moet dit en dit en dit nog doen. En pas dan verdien ik pauze.” En zodra ik het woord ‘moeten’ veel denk, weet ik dat er hommeles (hi) van komt. Maar dat heb ik dan op dat moment niet door.

 

En dan, als je daar bent, op de rand van, dan is er 1 plek waar je niet naartoe moet gaan. Neem dat van mij aan. 1 plek moet je mijden.

 

En dat is de Colruyt. Natuurlijk. En al zeker de Colruyt in Ledeberg.

 

En toch ging ik er braaf naartoe, zoals een kindje naar de rattenvanger.

The horror in de Colruyt

 

De rammelende karretjes. Tina die met schelle stem aan de kassa wordt gevraagd. Een kindje dat om zijn Anneeeee! roept. Boeren die opnieuw en opnieuw en opnieuw uitleggen waarom ze enkel de beste peren kweken voor Colruyt. Het gewriemel en geduw in de steeds te drukke gang na de koelkast, bij de melk: “Sorry, excuseer.” De chemische het-maakt-echt-proper-hoor-geur van de wasproducten. Aan de kassa twee vrouwen die discussieren wie er eerst was in de rij. De oude verheft haar stem: “Voor zo jong te zijn, kunt ge toch al vree zagen, ze.”

 

En ik kom onder hoogspanning, ik voel mijn hartslag, ik voel mijn handen beven, ik voel mijn kaken spannen, ik voel mijn hoofd tollen. Ik moet dat en dat en dat en dat en dat en dat nog doen vandaag.

Tot ik niet meer kan.

 

En dan wil ik dat iedereen me met rust laat. Iedereen en alles moet weg. Ik moet weg uit de Colruyt. Ik wil geen mensen meer, geen licht geen geluid geen gedachten. Enkel niets. Zoals een baby in een buik, zo wil ik zijn. Ik wil amper zijn.

 

En hoe geraak je daarvan af? Van die overprikkeling?

 

Door minder prikkels te hebben, maar dat is saai. Door dingen af te zeggen en teleur te stellen (pf), door meer thuiswerk, door meer meditatie, door meer yoga, door praten met lieve vrienden, door dit te schrijven. Goh, ik weet niet goed hoe je ervan af geraakt. Ik heb er nog geen goed recept voor, vrees ik. Trial en error, verdomme veel error, eigenlijk. Zoals dat met die ezel en die steen.

 

Maar nu check ik wel op Google wanneer de Colruyt in Ledeberg rustig is. Zoveel zelfzorg (aaaah, dat woord. Gaan jouw haren daar ook van rechtstaan? Denk je hierbij ook aan pastelkleurige, gebatikte yogabroeken?) pas ik al toe. No more spitsuren for me. You live some, you learn some. Uiteindelijk.

 

 PS: en over die yogabroek van de vorige keer, ja ai, ik moet nog een nieuwe kopen. Elk weekend denk ik: wel, nu. En dan doe ik iets anders. Oké oké, echt waar, dit weekend. Promis juré.

Please reload

Laatste nieuwe posts

June 26, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload