Over lucht en ook over work (work work work work work esiminanie work work work work work work)

January 15, 2019

Ik ben onderweg naar huis, na het werk. Ik fiets op de brug over de Ringvaart en kijk naar de meeuwen die zich laten meenemen door de wind. Er staat er zot veel van, en dat betekent dat ik de elektrische fiets een standje hoger mag zetten. Ik zoef weg, naar huis, met zo veel lucht in mijn longen als ze aankunnen.

 

Lucht is belangrijk. Lange tijd miste ik dat in mijn job. Afstand, lichtheid, ademruimte. Elke dag voelde als een examen. Er was een commissie in mijn hoofd, die besliste of ik het goed of slecht had gedaan die dag. Op de terugweg van Brussel naar huis, in mijn bedrijfswagen met verwarmde zetels, liet ik al de gesprekken met mijn team, de beslissingen die ik had genomen, de uitspraken die ik had gedaan, de revue passeren. En dan velde de commissie het oordeel. Ik was vaak gebuisd. De commissie delibeerde nooit.

 

 Rihanna, omdat, Rihanna, gewoon, Rihanna. Want werk. Wie zingt er beter over het kantoorleven?

 

In september deelde ik 9 droomdoelen met je. Ik startte deze blog, ging meer schrijven en ga nu elke vrijdag trots naar de les bij yogi Yohan. Maar ik ben al sinds deze zomer ook bezig met een interne job-overstap. Een zelfgekozen demotie. Een zoektocht naar een job die bij mij past. Die stap sleepte wat aan, maar sinds 2 januari voelt het ook helemaal officieel.

 

En nu staan de ramen open op het werk:

 

Als ik brainstorm over een video komt de lucht binnen. En in een creatieve draaikolk knippen en plakken we ideeën van Netflix’ “A Series of unfortunate Events”, Oliver Jeffers, Carlsbourg boter en Tommorowland samen. Tot we een goede storyline hebben én een goede oplossing voor het communicatieprobleem.

 

 

Ideeënexplosie door tekenaar Oliver Jeffers. Hij tekent ook altijd een walvis, als je het niet verwacht. Dus hartje. (Bron : http://blog.picturebookmakers.com/post/149741346681/oliver-jeffers-sam-winston)

 

Als ik uitnodigingen schrijf voor de familiedag van het werk in Pairie Daiza. En ik schrijf over parende panda’s en ringstaartmaki’s die de macarena dansen. En iedereen vindt dat prima. En ik word daar dus voor betaald, hé.

 

En ook als ik fiets naar het kantoor in Sint-Denijs Westrem. Regenweer of geen regenweer: elk weer is fietsweer. Of als ik in de Office on Wheels-bus naar Brussel cruise. Ik zit er vaak alleen op (raar maar waar, check de PS), ik mediteer dan wat en tegen half 9, maak ik mezelf een thee’tje, zet wat luchtige beats op en klap ik mijn pc open.

 

 

Op de kantoorbus. Alleen (neen, steeds in het gezelschap van chauffeur José en ochtendwallen.)  Of samen met de gezellige collega's.

 

“En is het nu dus klaar?”, hoor ik je vragen. Heb je dé job gevonden? En doe je dat nu tot je pensioen?

 

Mmm. Geen idee. Ik weet enkel dat ik een dromer ben. En die dromen groot. Ik lees carrières en zoektochten van andere dromers (zoals Maaike, bijvoorbeeld). En ik begin in te zien dat het gaat om stappen zetten, in de juiste richting.

 

Dus ik zette een stap. En die was zeker in de juiste richting. Ik voel me er lichter en luchtiger door. (Meer zoals het bladerdeegje en minder zoals de vettige vol-au-vent zelf. Zoals ze zeggen. Nooit.) Meer weet ik zelf nog niet.

 

Of anders gezegd, not all who wander, are lost. Wacht, ik zorg voor een sfeervolle inspirational quote 😊

 

Liefs,

 

Je uitsteller

 

PS: oh btw, voor die bus: ook zin om mee te cruisen vanuit Gentbrugge naar Brussel? Ze zoeken passagiers en bedrijven die willen meegaan. Mijn ecologische voetafdruk zal u dankbaar zijn: check www.officeonwheels.be.

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

Laatste nieuwe posts

June 26, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload