Een stresssituatie? Daar blijf ik kalm onder. Natuurlijk.

February 15, 2019

Ken jij de elevator-test?

 

Schrijfers gebruiken die om hun personages beter te leren kennen. Ze zetten hem of haar in een spannende gebeurtenis. En kijken hoe het personage reageert. Je kan de situatie zelf kiezen. Het is bijvoorbeeld

 

  • een lift die plots stilvalt

  • een acute appendicitis in een vliegtuig naar Bangkok (gewoon een voorbeeldje.)

  • een huis dat in brand vliegt.

 

En ik dacht: catastrofes en calamiteiten, die bied ik moedig het hoofd. Ik zou een elevatortest goed zou doorstaan.

 

Toch?

 

En ja, ik ben nogal een dromer. Ik vergeet dagelijks mijn gsm/portefeuille/jas/hoofd. Als er op het werk een verloren voorwerp is, vraagt iedereen eerst of het van mij is. En dat is in 90% van de keren het geval. Maar ik geloofde dat ik er zou staan in een crisis. Daadkrachtig. Dromer wordt doener.

 

Wel, ik nam de proef op de som. Of eerder gezegd, die proef kwam er plots.

 

Want er kwam rook vanonder het plafond

 

Saterday lunch bij mijn schoonzus en -broer en hun liefste baby L. Het vroor buiten. Maar binnen was er een haardvuurtje. Er waren ook hesperolletjes, er was een giga-pot vol smeuïge puree en er was genoeg voor iedereen. En dan voor nog wat mensen. Dus alles was goed.

 

Tot mijn schoonvader zei dat er precies veel rook uit de schouw kwam. En toen glipte die ook de living binnen. Samen met de chaos.

 

Dit gebeurde er dan...

Mijn schoonbroer en -zus gieten kannen vol water en gieten die op het haardvuur.

 

(Wat een belevenis! Gaan we later nog veel vertellen. Haha.)

 

Mijn vriend haast zich naar buiten. Over het gladde terras en de trappen. Hij zoekt de spuitslang.

 

(Ah, dat is hier blijkbaar echt.)

 

Ik wil hem helpen. Ik zoek mijn schoenen. Ik vind mijn schoenen. Ze hebben hele hoge hakken. Ik loop naar buiten. En slier uit over het terras.

 

(Oh, shit.)

 

Mijn lief vindt intussen de tuinslang. Ze werkt niet. Ze is bevroren.

 

Ik stel me recht. Doe mijn schoenen terug uit. Ik loop weer over het terrasdek op mijn kousen. Ik wil mijn lief helpen.

 

(dju, das koud)

 

Ik loop terug naar binnen. Ik doe mijn schoenen weer aan. De living vult zich intussen met rook. Het hele plafond heeft een deken.

 

(Vroeger waren er precies meer feestjes met rook? Rookmachines waren hip. Maar hoe outdated is rook nu op feestjes? Het is toch raar hoe die dingen veranderen?)

 

Mijn vriend roept. “Waar is de elektriciteitskast? We moeten de elektriciteit afzetten.”

 

Mijn schoonmoeder grijpt de baby en wat spullen. “Ik ga naar de winkel vooraan met haar.”

 

Mijn schoonvader en lief breken de gyprocmuur open boven de kachel. Op zoek naar het vuur. Mijn schoonbroer spuit met het brandblusapparaat in de muur. Maar het blijft roken.

 

Heb ik al gezegd dat mijn schoonbroer en zus naast hun houthandel wonen?

 

“We moeten de brandweer bellen”

 

kondigt mijn schoonbroer aan.

 

(Echt? Ik heb nog geen vlammen gezien. Is dat wel nodig?)

 

Ik zeg: “Dat zal ik doen.”

 

Ik zoek mijn sjaskosj. Ik vind die niet. Die slingert rond. Gevonden. Ik doorzoek mijn sjakosj. Maar mijn gsm slingert ook rond, ergens in mijn huis, thuis. Niet hier. Ik neem een random gsm van tafel. Maar ik ken de code niet.

 

“Van wie is die gsm?”, roep ik. “Wat is de code? En wat is het nummer nu weer van de brandweer?

 

“Ik bel wel”, zegt mijn schoonbroer. Hij klikt zijn gsm van zijn riem. Hij hangt meteen met de noodcentrale aan de lijn. Hij zegt: “Klein detail, het is hier een houthandel. Kom snel.”

 

Mijn schoonzus rent naar de voorkant van de loods. Om de brandweer de weg te wijzen naar vanachteren.

 

Tussentijdse cliché-check over brandweermannen

 

  • Neen, het zijn niet enkel mannen. Er was ook een vrouw!

  • Ja, het lijkt uren te duren voor ze komen, ook al zijn het minuten.

  • Neen, ze waren niet kalm. Wel heldhaftig. Maar vreemd genoeg ook zenuwachtig.

  • En neen, ik weet wat je denkt. Maar er was er eigenlijk maar eentje knap. Ze waren het dus niet allemaal. Keep on dreamin’ :)

  • Neen, achteraf wilden ze geen pintje. Maar ja, spuitwater wilden ze wel. Natuurlijk. Het zijn brandweermannen. Die hebben nooit water genoeg.

 

Terug naar de actie

 

Na een tijd zoeken en veel kappen vond de brandweer de brandhaard in de muur. En met weinig water was de brand geblust. Oef!

 

The aftermath

 

Mijn schoonbroer-en zus zijn twee muren kwijt. Maar gelukkig was hun haard netjes gekeurd enkele dagen voor de brand. De verzekering komt tussen. En die muren staan intussen opnieuw recht.

 

Tijdens de renovatie bleven ze twee weken bij ons. Samen met de liefste baby L.

 

Ze zijn allebei geschrokken, maar praktisch en nuchter. Ze besloten om geen nieuwe haard te installeren. En ze blijven lachen. Vreemd genoeg. Deze foto hierboven is nu de profielfoto van onze familie-what’s app groep. We delen de clipjes van “Disco Inferno”, “I’m a survivor” en “Girl on fire” met elkaar. En zij sturen foto’s van baby L. door, met lucifers. Voor ’t mopje. Destruction baby!

 

                                       Baby L, nu nog schattiger met de lucifers uit den Aldi.

 

Oh, en om ons te bedanken krijgen we een bon van restaurant Burnt. :) Ze zijn niet normaal. Wat een veerkracht.

 

En ik, ik zat even met mijn handen in mijn haar. Ik voelde me gefaald. Ik wilde zo graag helpen. De droom van een daadkrachtige doener versus de realiteit van een onhandige dromer. Dat deed wat pijn.

 

Mijn vriend zei: “het valt toch allemaal mee. Je hielp toch, je kwam jassen brengen voor degene die koud hadden.” Tja.

 

Hij zei ook: “Je kan toch altijd een noodoproep doen op een gsm? Ook als je de code niet kent? Die rode tekst onderaan.” Ah ja, natuurlijk. MAAR WIE DENKT DAAR AAN?

 

En nu, enkele weken later, heb ik geaccepteerd

 

dat ik geen actieheld ben. Geen doener onder druk. Geen G.I. Jane. Neen, na deze elevatortest weet ik het zeker: ik ben een soort Miss Bean. Of een Justine Flater 😊

 

Ik kan enkel deze dingen:

  1. Twee weken samenleven én me amuseren met mijn zalige schoonfamilie van nuchterlingen. En ervoor zorgen dat ze zich thuisvoelen.

  2. Veel over de gebeurtenissen nadenken. En veel voelen. Zo veel voelen. En dan dit verhaal neerschrijven. En door het te vertellen, het een beetje vatten. En zo zorgen voor een beetje closure. Toch voor mezelf.

 

Dat is wat ik kan. En daar ga ik het mee doen.

 

En jij?

Ben jij een mis(ter)s Bean? Of een G.I. John/Jane? Hoe doorsta jij je levensechte elevator-testen? Let me know. Let me laugh 😊

 

Liefs,

Uw klungel euh uitsteller

 

 

 

Please reload

Laatste nieuwe posts

June 26, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload