Help, hoe tem ik mijn eigen chaos? Eerste hulp bij slordigheid.

March 21, 2019

We zijn in Marrakesh. Het is er warm en luid. We gaan naar onze hotelkamer, naar fris en stil. Ik wil checken hoeveel geld ik op zak heb. Ik vind mijn portefeuille niet. Die moet nog in onze vorige hotelkamer liggen. In Essouira. 200 km hiervandaan.

 

Ik begin te zweten, verstop mezelf onder de lakens van het bed. Hoe is dit nu weer kunnen gebeuren? Ik moet nu dat hotel bellen, mijn fout opbiechten en een oplossing verzinnen. In het Frans. Help! (Au secours!)  Uiteindelijk wordt de portefeuille als VIP per taxi van Essouira naar Marrakech gevoerd. Het kostte maar €90. Zucht.

 

It keeps happening to me…

 

Ik zou willen zeggen dat dit de enige keer was. Maar ik ben mijn portefeuille ook al in Italië verloren. Ik dacht ook dat hij gestolen was in de metro in Parijs, en liet de gendarmes uitrukken. En dan zat hij in mijn rugzak. (Wel erg diep onderaan. Désolé! ) En het gebeurde al ontelbare keren in België. Als de ambtenaar me vroeg: “Verlies of diefstal?” zei ik op den duur overtuigd: “Diefstal.” Want ik kon niet nog eens afkomen met verlies. Help!

 

Jip. Ik ben een über-sloddervos. Een chaoot. Een telaatkomer. Een notoire vergeetkous. Dat vertelde ik je de vorige keer ook al. Ik kan alles vergeten. Zelfs een onderbroek in de wagen van mijn schoonmoeder, bijvoorbeeld. Het was een verse, maar toch.

 

Mijn tweelingszus en ik dreven vroeger onze ouders tot wanhoop: met verloren handschoenen, sjaals, sleutels, vergeten sportzakken, stapels papieren overal, restjes beschimmeld eten in onze kamer, 24/7 brandende lichten en verschwunden brooddozen.

 

 En vuile bureaus. En veel bibliotheekboetes. Dat ook.

 

En mijn mama bleef maar zeggen: “Let gewoon eens beter op.” En dan zei ik: “Maar hoe doe je dat, beter opletten?” En dat wisten we allebei eigenlijk niet. En ik vergat verder, elke dag wel iets.

 

Hoe komt het dat iemand vergeetachtig is?

 

Wat ik vroeger niet goed kon uitleggen aan mijn mama, kan ik nu wel. Want dit is de reden waarom ik zo veel vergeet: mijn hoofd lanceert voortdurend associaties. Die springen rond, zoals puppies bijvoorbeeld.

 

Het begint met 2 puppies, dan worden het er 5, dan 10. En die huppelen dartel rond, in een lentewei. En die willen dat ik speel met hen allemaal.

 

 Puppy-brein

 

Ik ben dan in die wei en dan vergeet ik bijvoorbeeld mijn handschoenen. Want ik ben in een lentewei, er zijn madeliefjes en boterbloemen, er zijn aaibare puppies. De blaadjes krijgen er bomen! Ik vind mijn gedachten zo boeiend, dat de tastbare wereld minder belangrijk lijkt. En ik dus niet goed kan opletten. Want hoe banaal zijn handschoenen eigenlijk? Tot je met de fiets door de kou moet. Dan zijn ze eerder handig.

 

Maar kan je daar niet gewoon mee stoppen, met slordig zijn?

 

Mmm, heb ik geprobeerd. Echt waar. Maar met een chaotisch puppy-brein is dat niet zo simpel. Ik weet eigenlijk niet hoe ik dat moet doen. Ik ben een praktische nul. De beste, handige oplossingen gaan niet van mij komen.

 

En soms vind ik dat het me goed staat, die slordige vergeetachtigheid. Dan vind ik een koffiemok terug in mijn kleerkast. Na een lange tijd. Haha. Heeft dat niet iets artistieks, die nonchalence? Iets verstrooide-professorigs? Een soort Hugh Grant-Nottinghill-like-quality? Neen?

 

Tot slot, het voelt ook dat als ik stop met nonchalent te zijn, dat ik dan een deeltje van mezelf opgeef. Dat ik niet goed genoeg ben zoals ik ben. Ik ga in weerstand. Ik houd niet van structuur, ritme en lijstjes. Ik voel me daarin opgesloten. Want ik ben slordig, spontaan en dromerig. Wie ben ik als ik niet slordig ben?

 

The point of no return

 

Dus waarom veranderen? Na 33 jaar uitstellen?

 

Wel, hierdoor:

 

In januari liep ik met mijn zus, om middernacht, op hoge hakken, achter de railing van de autostrade naar mijn auto op de pechstrook. We hielden elk een Spa-fles vol diesel vast. Want ik vergat te tanken. Nochtans had mijn lief gezegd dat het nodig was. En was het lichtje op het dashboard heel heftig aan het pinken. Ik voelde me zo stoem.

 

En terwijl we dat verrassend lange eind afstappen in de vrieskou, en mijn zus haar voeten omslaat in de kuilen langs de E17, zegt ze dat het niet erg is. Dat het een avontuur is, voor haar. Zij troost mij. Wtf. Terwijl ik haar net in die ongelukkige en onveilige situatie had gebracht. Enkel ik. En mijn verdomde chaos.

 

Dan ben ik gekraakt. Compleet. Tranen. Snot. Vloeken. Roepen. Dit kan niet langer, dacht ik. Niet met de mensen die ik graag zie.

 

Een nieuwe mind-set

 

Dus, met a little help from my friends, ben ik langzaam een nieuwe mind-set aan het adopteren. Ik stap weg van de schaamte én het geromanticeer. Ik zoek naar oplossingen. Als een volwassene (hahahahahahaha), bijna.

 

Van mijn lief leer ik hoe je als een ingenieur kunt kijken naar de dingen. Ingenieurs bekijken een probleem nuchter. Ze zien een rivier. Ze willen naar de overkant. Ze bouwen een brug. Voila! Ingenieurs aanvaarden het probleem en veranderen de omgeving om het op te lossen en comfort te brengen.

 

En bij mij? Wel mijn lief ziet dat ik slordig ben. Hij wordt daar niet boos om (allé, behalve om slechtgeworden etensrestjes in de koelkast). Hij denkt niet: hoe kan Hanne de slordigaard zich aanpassen? Neen, hij denkt: hoe kunnen we ons huis en onze spullen aanpassen, zodat Hanne de slordigaard comfortabel kan leven? Je snapt waarom ik dit een aangenaam uitgangspunt vind 😊.

 

Van mijn beste vriendin leer ik oplossingsgericht denken. Oplossingsgerichte coaches vragen je wat je gewenste situatie is. Bij mij is dat bijvoorbeeld: nooit meer zonder handschoenen in de kou fietsen. En dan kijken we of dit in het verleden al is gelukt. En wat toen hielp? En dan verzinnen we samen oplossingen. Die positieve focus geeft me energie om verder te gaan. Elke kleine oplossing is een stap dichter bij een rustiger leven. Hoera!

 

5 (en een halve) tips voor mede-slordigaards

 

Ben je ook slordig? Of is je lief, kind, huisgenoot dat? Misschien werken deze oplossingen ook voor jullie? Op naar een rustiger leven.

 

1. Lichten – 24/7

Ik liet altijd wel ergens een licht branden in huis. We (oké, neen, mijn lief) installeerde lampen met bewegingsdetectie in het toilet en de garage. En we hebben nu overal spaarlampen. Daarnaast werken we ook aan een alle-lampen-uit-knop aan de voordeur. 1 klik, alles uit.

 

 zwart = alles uit

 

2. Binnen zonder sleutel

We installeerden in onze deur een systeem met een app. Zo hoef ik mijn sleutel niet mee te hebben. Gewoon naar links swipen in de app. En als ik ook nog mijn gsm vergeten ben, kan mijn lief ook in mijn plaats swipen.

 

3. De alles-mee-lijst

Ik maakte een lijst met alles wat ik mee moet nemen, als ik ga werken. Die kleeft nu op de deur. Als ik vertrek ga ik met mijn duim over alle voorwerpen die ik moet bijhebben. En dan controleer ik dat. Ik heb ook een lijst voor onderweg. In een plastiek mapje (nerd!).

 

Hier kan je de template downloaden. En zelf aanpassen.

 

 

 

4. Google Keep

Elke zondagavond beslissen we wat we gaan eten de volgende week. We plannen alles netjes en zetten de menu en de inkooplijst in onze gedeelde Google Keep-app. En zo vergeten we geen ingrediënten meer. Of toch niet meer elke week. https://keep.google.com/

 

 

5. De frigo-disco

Dat is het licht in de frigo dat begint te knipperen als de deur te lang openblijft. Wij hadden dat niet in onze oude frigo. Met alle gevolgen van dien. Maar je kan dat voor €8 kopen: https://www.ecomondo.nl/winkel/koelkastlampje-led-met-alarm/

 

5.5 Het bomma-koordje

Het object dat ik, by far, het meeste vergeet is mijn bril. Vandaar dat ik drastische maatregelen durf nemen. Deze zit in de testfase. Wat vind je? Kan dat? Ik kreeg eerder nogal, euh, negatieve feedback.

 

Fijne anekdote, toen ik dit touwtje kocht en het aan mijn bril wilde hangen, bleek dat ik die kwijt was. Haha. De ironie. Wordt nog eens mijn dood.

 

En, is het nu beter?

 

Mmm. Drie weken geleden was mijn topweek van dingen vergeten: mijn gsm, bril, laptop, een blouse, een vergadering en bijna mijn zelfrespect. Maar ik heb klierkoorts (bah!) en was dodelijk vermoeid. Nu ik een tweede week thuisben en meer ben uitgerust, gaat het beter.

 

Al weet ik niet of het beter zal blijven gaan. Er komen ups. Er komen downs. Maar er komen ook oplossingen en die kan ik zelf verzinnen, met mijn vrienden. Dus dat is eigenlijk best oké.

 

En met jou?

Wat zijn jouw chaotische frappatsen? En wat zijn jouw oplossingen? Let me know, let me learn! Benieuwd!

 

Veel liefs,

Uw uitsteller

Please reload

Laatste nieuwe posts

June 26, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload