Ik ben fan!

June 26, 2019

Dank je wel voor je steun bij mijn vorige post, van toen ik in de put zat. (Man, dat deed deugd al die berichtjes.) Maar ik voel dat ik het ga kunnen afsluiten. Ik voel me sterker worden. De deur staat wel nog op een kier. Ik val al eens terug. In apathie en verslagenheid, in adrenaline en vermoeidheid.

 

Maar de pizza en Rome deden deugd.

 

Wat een stad! Dat wist jij waarschijnlijk al langer? Maar het was mijn eerste keer, en ik kon er zoveel van mij afschudden. Je voelt je niet langer een zielepoot als je in de zon ontbijt, als je wijn zo past bij je pasta met ragoutsaus dat je met open mond, opengesperde ogen en open hart geniet van de avond. En als je over de Tiber wandelt en je je even verbonden voelt met iedereen die in die eeuwige stad woont, heeft gewoond en zal wonen.

 

Het voelde als een voorrecht om even in Rome te mogen zijn.

 

Rome en zijn dichtgroeiende straatjes

 

 Rome en iemand zijn spel, euh ik bedoel, en die keer toen ik wel wist waar mijn bril was.

 

Terugkomen was minder. Maar de week erna ben ik weer beginnen werken en het gaat goed. (Ik knijp in de houten poot van mijn bureau, terwijl ik dit schrijf). Ik koos ervoor om minder te werken (3/5de rules) en dat was de goede beslissing. Het geeft me nog wat tijd, om te bekomen van intense dagen en bij te slapen als het nodig is. Het is mijn beslissing, en ik nam die enkel en alleen voor mezelf #teamhanne.

 

En wat ook leuk is, ik heb nieuwe vrienden gemaakt. Ze zijn niet echt. Allé, sommige zijn echt, andere niet. Maar de vriendschap is een beetje verzonnen. Ik voel er me gewoon vrienden mee. Of neen, ik ben er verliefd op. Dat is eerlijker. Want ik crush keihard. Het duurt maar enkele dagen, maar toch. Hart en lijf. Ik ben fan!

 

Fan zijn vroeger

 

Toen ik puber was vond ik fandom dom. Sinds ik in het zesde studiejaar samen met mijn beste vriendin en mijn zus de anti-Spice-Girls-groep oprichtte, tegen de waanzin die onze vriendinnen meesleurde in neurotische speelplaats-choreografieën en geruzie over wie Mel B mocht zijn, ben ik nooit meer fan geweest. Ik deed niet aan zotternijen, geen posters op mijn kamer. En als ik hartjes op mijn schrift tekenen rond de naam van een zanger, deed ik het ironisch. Zo hoorde dat.

 

En ja, ik was zot van Das Pop, en Flip Kowlier en Bart Moeyaert en Harry Potter, maar niet uitbundig. Ik kocht zelfs geen I hartje Das Pop-t-shirt. Want die had iedereen en dat vond ik dus stoem. Ja, ik heb spijt .

 

I fall in love everyday with someone new.

 

Dus ik heb iets in te halen. En boy, de laatste tijd heb ik veel tijd en ruimte gehad daarvoor. Elke dag heb ik nieuwe crushes. En bij elke crush ga ik all the way. Ik draai liedjes grijs, ik volg mijn idool op Instagram en ik hartje alles. Ik schuim Youtube af naar hoe mijn nieuwe love-interest het doet in de Ellen-show. Ik zoek op wat ze nog allemaal hebben gemaakt en kijk, lees, luister gretig verder.

 

Het is een zoektocht naar andere rolmodellen, een tweede puberteit misschien. Whatever.

 

Dus, zin in een nieuwe crush voor de zomer?

 

Hier mijn toplijst van de huidige bewoners van mijn hart. Voel je de vlinders al?

 

1. Phoebe Waller-Bridge

 

Ik wil haar haar, ik wil haar brein, ik wil haar stoute humor.

 

Phoebe is een actrice, scenarioschrijfster en theatermaakster. En ze maakte Fleabag, een dramatische én komische serie. Het tweede seizoen is net uit. Overbodig om te zeggen dat ik het op 1 avond en 1 ochtend verslond. En alleen met Youtube achterbleef om mijn honger te stillen.

 

Fleabag wordt gespeeld door Phoebe zelf. Fleabag heeft verdriet en een groot zwart gat in haar hart. Ze vult dat gat met losse seks en masturbatie bij Obama’s speeches 😊. Ze hunkert naar eerlijke relaties. Maar dat zit tegen. Haar stiefmoeder bijvoorbeeld zegt haar beledigingen met een overtuigende glimlach. Ze is de verpersoonlijking van passief-aggressiviteit. Wat doet Olivia Colman dat goed!

 

Bij elke aflevering krullen mijn tenen, breekt m’n hart voor Fleabag en 5 minuten later vervloek ik haar weer. Must see!

 

Je kan Fleabag momenteel enkel zien op Amazon tv ☹. Maar als het je lukt om het te bekijken, let me know, dan kunnen we samen wat obsessen 😊 Oh, en Phoebes kapsel is blijkbaar hot. Iedereen wilt het. Ze is de Natalie Imbruglia van haar tijd!

 

 

 

 

2. Sparrow/Merel van Sarah Moon

 

Ik kreeg dit boek aangeraden bij boekhandel Walry. Boek (en boekenwinkel) zijn een aanrader.

 

Merel is een puber, verlegen, buitenbeentje, boekenwurm, zoals zowat elk personage in een young adult boek. Maar Merel nam mij toch mee. Haar zinnen zijn koel en kort, haar emoties zijn groot en wild.

 

Het boek is niet perfect. Het plot loopt wat stroef en op het einde was het mierzoet. Maar Merel ondergaat een metamorfose, van angstig en verlegen naar nog steeds angstig en verlegen maar met meer zin in de toekomst. En met de hulp van een psycholoog en enkele vrienden ontdekt ze dat haar verlossing in creativiteit ligt. Herkenbaar, much? Dus ja, ik vond het geweldig en huilde als een baby. Als Merel dat kan, ik ook, dacht ik. Yeah!

 

Oh, en aangezien Merel zwart is leerde ik nieuwe woorden en betekenissen zoals Buppie en Oreo. Noice!

 

 

 

3. The fab 5

 

Ik heb ze eerder mijn guilty pleasure genoemd, maar ik voelde me meteen schuldig toen ik het zei. Want De Vijf zijn meer voor mij.

 

The fab 5 schitteren in Netflix’ show Queer Eye. Die show heeft hetzelfde format als ‘De heren maken de man’ (Hoi Jani). 5 homo’s veranderen het leven van iemand die vastzit, in a rut, in diepe rouw of in saaie gewoontes. Hun eeuwige boodschap: love yourself.

 

En let op, eerst ga je ze irritant vinden. Maar geef ze twee afleveringen. En je begint je af te vragen: hoe kunnen die vijf, zo zonder gêne en met tonnen trots, gewoon helemaal zijn wie ze zijn? Ze walsen een huis binnen, ze beginnen meteen te knuffelen, ze complimenteren de deelnemer te pletter ("Oh my gosh, you are so beautiful") en menen het nog ook. En uiteraard helpen ze hen om beter voor zichzelf te zorgen en de weg terug te vinden.

 

 

Ken je dat, als een vriend van jou even de weg kwijt is. En je vreest dat er een lichtje is weggegaan? En plots, na een lange tijd, zie je het weer. Je ziet opnieuw een glimps van hoe je vriend terug zou kunnen zijn, met minder angst of minder verdriet. Dat doen die 5 mannen. En alle deelnemers wiens lichtje door hun tussenkomst terug aanknipt, lijken nu mijn vrienden.

 

Overbodig om te zeggen dat ik the fab 5 volg op Instagram. En ook alle deelnemers. Hé, dat is wat goede vrienden doen!

 

Oh, als je overtuigd bent, dan begin je best met seizoen 3. Dat is het beste. Seizoen 4 start trouwens op 19 juli. Afleveringen bij de vleet dus. Yess!

 

4. Vegan donuts

 

En in het bijzonder die van Bakkerij Frimout in Gent. Ik leerde zijn donuts kennen in de koffieshop waar ik regelmatig ben om te schrijven en waar ik soms ook echt schrijf.

 

Ik zag die donuts daar elke vrijdag liggen. Maar ik vond ze er wat muf uitzien. En ook vegan donuts: waarom? Maar toen had ik plots honger. En nu is er geen weg terug. Nodig je me uit voor koffie, ik neem er voor je mee. Zeg je dat donuts iets zijn voor 10-jarigen, ik schiet in het verweer. Neemt iedereen iets mee voor de lunch op teamdag? Ik kies een doos vol. Ik voel me een missionaris van vegan donuts.

  

Ik denk er ook regelmatig aan. Gewoon. Donutgedachten. Ze duiken plots op. Ze gaan moeilijk weg. Er is maar 1 oplossing.

 

5. The Bike Song van Mark Ronson

 

Wauw. Dit lied heeft het allemaal. Dus zet ik het 20 keer op per dag. Ik ben de tekst vanbuiten aan het leren. Uitsteller-itis, escapisme, nooit meer echt willen werken en fietsen in plaats van bedrijfsautorijden. Al mijn lievelingsonderwerpen, in 1 zomers liedje. Wie zat er in mijn hoofd? Love!

 

My mama tells me I should stop

Go and get a real job

That can't be the way that I roll

And everybody's growing up,

Having kids and paying rent

And I'm getting count of it all

 

Gonna ride my bike until I get home

 

Thinking 'bout the girl I met,

A phone call that I haven't made yet.

All the things I've done this week,

And all the things I should've done instead.

I sweep the pavements and the parks,

I hope I get home before its dark

 

Gonna ride my bike until I get home

 

 

 

Fan zijn nu

 

Kortom, ik ben fan. Van vanalles en nog wat. Niet langer bedeesd en stil. Neen, I praise them like I should: Ik drum naar voren, naar die eerste rij, ik gil het refrein mee tot ik hees word en doe dat idiote dansje. Hell, ik heb het zelf thuis neurotisch ingeoefend. (Bij wijze van spreken hé 😊)

 

Want, verliefd worden op de creativiteit van anderen, op hoe ze de dingen kunnen zeggen, maken, zingen, dat is fantastisch. En dus doe ik dat liever puberaal en all the way.

 

Dus dank je Phoebe, Fab 5, Sparrow, Vegan Donuts & bakker Frimout en Mark Ronson: jullie knippen mijn lichtje terug aan.

 

Love en vele verliefde hartjes rond jullie naam van,

 

De uitsteller

Please reload

Laatste nieuwe posts

June 26, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload