Januari-update 1: Al zeven maanden

January 2, 2020

Dag iedereen, jooo

 

Long time, no see, kan je wel zeggen 😊. Het is zo’n 6 maanden geleden dat ik je hier schreef. Gelukkig nieuwjaar!

 

Wat is er intussen gebeurd? Wel, van alles eigenlijk. En met jou?

Er zijn zelfs zo veel goeie dingen gebeurd, dat mijn hoofd elders stond dan bloggen. En ik dat dus bleef uitstellen. Maar kom, zo heet mijn blog ook, dus ik ga ervan uit dat je niet verrast bent?

 

Al die nieuwe dingen in mijn leven zijn trouwens te veel om op te sommen in één post. Ik ga je dus updaten met een drietal posts maken in januari. Tijd voor nummer 1…

 

Update 1: groot nieuws!

 

Want, ik ben zwanger. Al 7 maanden. Van een jongen. Hij schopt, hikt en is ‘very much alive and kicking’. Zodanig zelf dat ik me geregeld afvraag of de uitdrukking ‘alive and kicking’ op baby’s in de buik slaat? Is dat zo?

 

Op 21 februari 2020 zou hij er zijn. In mijn armen. Lekker ruikend, haren gekamd, anjer in het knoopsgat. Zo zullen wij elkaar ontmoeten, denk ik. Ik hou je op de hoogte…

 

 Toen 6 maanden. En trots. Nu 7 maanden. Nog steeds trots.

 

Flashback

 

Weet je het nog? In september 2018 schreef ik in een Uitstellers-manifest over mijn droomdoelen. Ik schreef dat ik graag twee kinderen wilde. Ik droomde ervan dat ze meteen al 2 en 5 zouden zijn. “De drukste ploeterperiode is voorbij. Ha!”, noteerde ik, onbezonnen.

 

Dat is dus niet gelukt. Dat eerste kind komt eraan, check! Maar die drukste periode ga ik helaas niet kunnen omzeilen. Ik ben me er  dus volop op aan het voorbereiden. En zo ben ik mezelf al veel tegengekomen. Want het heeft me even geduurd voordat ik begreep wat het echt betekende om ‘in verwachting’ te zijn.

 

Het wil zeggen dat je iets verwacht. Duh.

 

Je kijkt naar iets uit. Hoopvol. Onzeker. Dat betekent ‘in verwachting’ blijkbaar. Je kijkt naar de toekomst, die zich nu nog enkel maar materialiseert in kleine kruippakjes maatje 50 en zachte mini-slaapzakjes die je op gestolen momenten knuffelt, en je hoopt.

 

(Doet elke moeder-to-be dat? Slaapzakjes knuffelen en daar dan mee ronddansen? Net zoals je danste met je denkbeeldige lief, als puber?)

 

Je droomt van een gelukkig gezin: een blije baby, jezelf als zelfverzekerde moeder, een lief dat zich ontpopt als liefste papa. Maar je weet het niet zeker. Dus wat doe ik?

 

Ik bereid me voor…

 

Grondig. Ik leer de maten van babykleertjes te begrijpen en de ondoorgrondelijke logica van slaapzakken. Ik ontdek wat een voetenzak is (en dat die niet alleen voor voeten is. Blijkbaar.) en hoeveel bodies ik nodig heb (Een tiental per maat. Blijkbaar.). Ik verzamelde intussen een hele kast vol spullen. Met dank aan de lieve vrienden en familie die me voor zijn geweest in dit baby-avontuur en die me overladen met tweedehands speelgoed, kleertjes, een park, een speelmat… alles wat ik maar denk nodig te zullen hebben.

 

En ik dacht dat dit spullen verzamelen me rust zou geven. Als ik maar snel alles in orde breng. Dan ben ik voorbereid. Dan kan hij komen. Dan ben ik gerust …

 

Maar het werkt zo niet. Blijkbaar. Want de zoektocht jaagt me op. Het stresseert me. Het doet me hijgen en zoeken en ploeteren. Het laat me achter met hoofdpijn.

 

Short cut

 

En ik realiseerde me: spullen verzamelen is een short cut. Het is als de toekomst proberen beheersen. Ik wil ermee afdwingen dat alles in orde komt. Ik wil dat iemand me belooft dat als ik genoeg bodies heb in elke maat, dat mijn baby dan oké zal zijn. Dat ik oké zal zijn, mijn lief oké zal zijn en dat er een hartje boven ons huis zal hangen zoals de ster boven de kerststal hing: Hier is er peis en vree, zijn er stille nachten en ruiken de dagen naar Mustella. Maar zo werkt het niet.

 

De bezwerende kracht van voldoende bodies in huis hebben, is beperkt. Ook al doet een zotte, uitgebreide industrie je dat anders geloven.  

 

Banger hart

 

Mijn zus vertelde me dat ze bij haar eerste baby dacht dat ze eindelijk gerust zou zijn na de zwangerschap. Als hij in haar armen lag. Maar dat het net begon toen. Je ongerustheid wordt weliswaar tastbaarder, meer gelinkt aan de realiteit. Ze flakkert op als je baby koorts heeft, of valt, of kattenvoer heeft gegeten. Maar ze gaat niet meer weg. Er is een nieuwe kwetsbaarheid die je leven binnendringt.

 

Die kwetsbaarheid is er nu ook in mijn leven. Er is een nieuwe liefde, een nieuwe hoop, een sterker maar ook een dubbel zo bang hart. En geen afgewerkte to do-lijst zal dat hart van mij beschermen. Dat weet ik nu.

 

Er zijn enkel de dagen. De tijd die vooruitgaat. Ik die aftel. En elke dag dat de baby het goed stelt, is een goede dag. En elke dag dat mijn lief zegt dat hij zo blij is met ons drie, is een prachtige dag.

 

Mijn allerliefste wensen

 

Kortom, 2020 wordt mooier én banger dan ooit. Liefdevoller én breekbaarder. En dat kan ik nu amper bevatten. Laat staan controleren.

 

En met jou? Wat mag 2020 jou brengen? Wat mag ik je wensen?

 

Ik wens je alvast een jaar waarin er een hart boven je huis mag hangen. Eentje waarin de liefde je sterker én kwetsbaarder mag maken. Elke dag.

 

Alle liefs,

 

Je zeemzoete kapoen,

De Uitsteller

 

 "Ik wil meer zekerheid dan dit." I feel you, Rob.

 

 

 

Please reload

Laatste nieuwe posts

June 26, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload